O FIRMIE

Idea powstania firmy FORMA CAPRICHOSA zrodziła się kilka lat temu będąc wynikową doświadczeń i poszukiwań jej założycielki w dziedzinie szeroko rozumianej sztuki i architektury. Ponadto jest odpowiedzią na pewien niedosyt na rynku meblarskim i dodatków wnętrzarskich. Doświadczenie pokazuje, iż pomimo całego piękna ikon designu, które możemy oglądać w pismach wnętrzarskich, są one dla większości inwestorów cenowo niedostępne. Są to dzieła takich światowej sławy twórców jak Mies van der Rohe, Le Corbusier, Frank Lloyd Wright , Charles i Ray Eamesowie, Charles Rennie Macintosh czy Arne Jacobsen, które często, pomimo upływu niemalże jednego wieku, nadal wprawiają w zachwyt. Niezwykłe ikony tworzą również współcześnie żyjący designerzy jak Philippe Starck, Antonio Citterio, Antonio Lupi, Ron Arad, Tom Dixon, Ludovica i Roberto Palomba czy wreszcie Karim Rashid. Podziwiam tych twórców za ich niezwykłą wyobraźnię. Każdy z nich odkrył utożsamianą z nimi właśnie unikatową, ponadczasową formę, uciekającą od banalności.

Proponowane przez FORMA CAPRICHOSA produkty starają się zachować balans między ceną a wzornictwem, dając szansę szerszej grupie wymagających klientów na ich zakup do wnętrz domów, apartamentów czy też obiektów użyteczności publicznej. Zakłada się, że klient staje się uczestnikiem kreacji wybierając materiał oraz wymiary mebli z przedstawionych na stronie internetowej modeli, nie będąc ograniczonym względami technologicznymi masowej produkcji. Pierwszą linię mebli stanowi seria BASIC równolegle, z którą ma się rozwijać seria UNIQUE z modelami o wyjątkowym charakterze.

FORMA CAPRICHOSA ma stać się miejscem dialogu między architektami i artystami. Stąd też do współpracy zostali zaproszeni zarówno ci, dla których konstruowanie stanowi podstawę kreacji jak również ci, dla których tą podstawą jest niczym nie skrępowana wyobraźnia. Założeniem firmy jest nie tylko projektowanie budynków i mebli, ale również propagowanie sztuki.

Osobiście jestem fascynatką niezwykłej urody pierzastych żyrandoli Dale’a Chihuly’ego i syntetycznej architektury Rafaela Moneo. Szczególnie urzeka mnie jego Fundació Pilar y Joan Miró w Palma de Mallorca, gdzie surowe ściany betonu prowadzą nadzwyczajny dialog z onyksowymi płaszczyznami okien, przez które światło sączy się wgłąb wnętrz. A jakże poruszający jest zmysłowy fotel Heart Cone Chair Vernera Pantona…

Zwrotnym momentem w moich poszukiwaniach zawodowych było poznanie w biurze architektonicznym Grupa Platforma prof. João Santa-Rity z Lizbony, który z entuzjazmem przyjął moją propozycję współpracy przy projektowaniu mebli. To on swoimi odważnymi projektami budynków pokazał mi jak wychodzi się ze schematu banalnej kostki i to, że architektura może, a nawet powinna być ciągłym poszukiwaniem tego, co jest wyrazem twórczej ekspresji, że powinna wzbudzać emocje i inspirować nas do działania.

Również podróże do Hiszpanii dały mi sposobność odkrycia architektury, która porusza swoją nieoczywistością i pomimo tej - wydawać by się mogło twórczej improwizacji - powstają dzieła spójne jak choćby Metropol Parasol Jürgena Mayera H. w Sewilli, Torre Agbar Jeana Nouvela w Barcelonie, Ciudad de las Artes y las Ciencias Santiago Calatravy w Walencji czy kładka dla pieszych Peatonal w Parque de Arganzuela Dominique’a Perrault w Madrycie. Przenikanie się kultury europejskiej z mauretańską pozwoliło Hiszpanom odkryć dwa światy, w których funkcjonują dwa odrębne sposoby kreowania przestrzeni i operowania detalem. Kogóż nie zachwyca ‘koronkowa’ Alhambra w Granadzie czy Klasztor Montserrat wtopiony w skałę, wydobywając urodę majestatycznych gór? Operowanie gładką płaszczyzną z niemalże efemerycznymi ażurami czy delikatnymi strukturami pozwala na zrozumienie tej gry światła z cieniem tak charakterystycznej dla Południa Europy. To właśnie Hiszpanie odważnie zestawiają zabytkową architekturę z często dość futurystycznymi obiektami, nie odtwarzając, tudzież próbując się upodobnić do tego, co zaistniałe, ale wychodząc ze schematu idą naprzód mówiąc ‘¡Adelante!’

Dagmara Oliwa

arch. Dagmara Oliwa

Właściciel

Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej oraz w Studium SKIBA na specjalizacji taniec. Współautorka wraz z Anitą Luniak rozbudowy Szkoły Podstawowej i budowy Gimnazjum wraz z Zespołem Sportowym w Sobótce. Współpracowała m.in. z pracownią architektoniczną Grupa Platforma. Laureatka konkursów architektonicznych, m.in. na projekt rozbudowy Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego (z Anitą Luniak), na zagospodarowanie Parku Krajobrazowego w Kątach Wrocławskich oraz na łazienkę firmy Koło (oba z Olą Likus). Obecnie właściciel firmy FORMA CAPRICHOSA.

prof. arch. JOÃO SANTA-RITA

Współpraca

Portugalski architekt urodzony w 1960r. w Lizbonie. Absolwent Escola Superior de Belas Artes w Lizbonie. Karierę rozpoczął w biurach architektonicznych José Santa-Rita w Lizbonie oraz Manuela Vicente w Macau. W 1990r. wraz z José Santa-Rita założył Atelier Santa-Rita Arquitectos. W 1998r. otrzymał tytuł profesora Universidade Autónoma de Lisboa. Od 1997r. współpracuje z polską pracownią projektową Grupa Platforma. Wielokrotnie nagradzany w międzynarodowych konkursach. João Santa-Rita w 2012r. był nominowany do Mies van der Rohe Award. Od 2014r. pełni funkcję prezesa Portugalskiej Izby Architektów.

Arch. Ewa Bieniek

Współpraca

Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz L’École Nationale Supérieure d’Architecture de Nancy (EAN) we Francji. W 2004r. pracowała w hiszpańskim biurze Miguel Lacomba Arquitecte na Majorce. Obecnie posiada własną pracownię Projektra i współpracuje z polskimi biurami architektonicznymi. W 2010r. zdobyła wraz z Agnieszką Ksycką I nagrodę w konkursie na koncepcję rozbudowy Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu. W 2012r. uczestniczyła w projektowaniu osiedla wzorcowego WUWA 2 na Nowych Żernikach we Wrocławiu.

 

MONIKA RUBANIUK

Artystka Szklarz

Studiowała na Wydziale Ceramiki i Szkła PWSSP a obecnie Akademii Sztuk Pięknych (otrzymując w 1996 roku dyplom z wyróżnieniem) oraz na Wydziale Malarstwa i Rzeźby PWSSP. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Sztuki, stypendystka Rządu Greckiego jak również stypendium Rady Miejskiej Wrocławia. Wyróżniona w konkursie ‘Szkło’. Brała udział w licznych wystawach indywidualnych jak i zbiorowych w Polsce i za granicą - we Francji, Włoszech, Niemczech, Danii, Holandii i Szwecji. Jej prace znajdują się w stałych kolekcjach Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze, Glasmusset Ebeltoft w Danii oraz w licznych kolekcjach prywatnych.

.

.

.

.

.

.

.

.

.